Έχετε νιώσει ποτέ στον ύπνο σας πως μια σκιά σας πλησιάζει από άγνωστη προέλευση,σας ακινητοποιεί και σας παίρνει την ψυχή?Νιώσατε τον τρόμο, σαν να βρίσκεστε σε πλήρη παράλυση – αβοήθητος – χωρίς καμία ελπίδα για άμυνα?Τί συμβαίνει όταν κοιμόμαστε και ποια άγνωστα πλάσματα-οντότητες μας περιβάλλουν,χορεύοντας τριγύρω μας ενώ εμείς αγνοούμε παντελώς την μορφή και τις προθέσεις τους?
Πρόκειται για τον κόσμο των σκιών!Έναν κόσμο άυλο και παράλληλο,όπου κατοικεί η γριά μόρα και ο βραχνάς. Για το μυστήριο αυτό έχουν ερευνήσει πολλοί μελετητές του μεταφυσικού.Υπάρχει ωστόσο μια επιστημονική εξήγηση του φαινομένου ή πρόκειται για ένα μεταφυσικό (μετά-την φύση) γεγονός? Τί λένε στις προσωπικές τους μαρτυρίες άτομα που έζησαν τον εφιάλτη της «σκιάς» / της «μόρας» και πως το αντιμετώπισαν?
Ποιά είναι η γριά Μόρα?
Το φαινόμενο της Μόρας είναι γνωστό από την παράδοση περισσότερο.Είναι κάτι συνηθισμένο και παρατηρείται εδώ και χιλιάδες χρόνια.Η Μόρα είναι το φαινόμενο κατά το οποίο κυρίως όταν ήμαστε ξαπλωμένοι και σε χαλάρωση την ώρα του ύπνου ή σε υπναγωγικά στάδια,νοιώθουμε μια επίθεση από κάτι ξένο να μας πλακώνει,να μην μας επιτρέπει να αναπνεύσουμε και συχνά αυτό συνοδεύεται από οπτασίες από μορφές σκοτεινές,σκιώδεις.Αυτό είναι που έχει μείνει και στην παράδοση να λέμε σαν Μόρα ή Βραχνά.Είναι το αντίστοιχο του σαξονικού nightmare ενώ η μόρα η βαλκανική είναι το nightmare των άγγλων.
Ένα πραγματικό φαινόμενο!
Πραγματικό είναι με την έννοια του οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε εμείς σαν αληθινό,εγώ θα το ονόμαζα πραγματικό.Η διάκριση του πραγματικού με το αληθινό για μένα είναι λεπτή και δεν έχει να κάνει με το
ΑΝ
κάποιος αντιλαμβάνεται κάτι με τον Α ή με τον Β τρόπο,όσο με τα αν υπάρχει κάτι πραγματικά που να προκαλεί ένα ερέθισμα ώστε ο άλλος να το αντιληφθεί με κάποιο τρόπο.Η επιστήμη το εξετάζει και το διερευνά σαν φαινόμενο το οποίο μπορεί να προκαλείται από τον οργανισμό.Η παράδοση πάλι έχει τις δικές τις ερμηνείες – ότι πρόκειται για ένα πλάσμα το οποίο έρχεται και επιτίθεται.Η αλήθεια λοιπόν,είναι κάπου στη μέση!
Υπάρχουν διάφορες μορφές που παραδοσιακά μπορεί να παίρνει αυτό το φαινόμενο,όπως,η γριά ή ένα μικρό πλάσμα με ένα σκουφί.Τέτοιες καταγραφές έχουνε γίνει από τον Νικόλαο Πολίτη από τις αρχές του 20ου αιώνα,τέλη 19ου αιώνα.Υπάρχουν παραδόσεις και παραδοσιακές ρύσεις που αφορούν αυτό το πράγμα:Λένε ότι «με πλάκωσε η Μόρα» ή «έβγαλα το Βραχνά».
Μόρα – μια συμφωνία σιωπής?
Εκείνο που περιγράφει ένας άνθρωπος που έχει έρθει σε επαφή με την Μόρα είναι ένα βίωμα του.
Συνήθως όμως αποφεύγει να το περιγράψει γιατί φοβάται.Είναι συνήθως κάτι που το καταπνίγει.Δεν είναι πολλές φορές που αυτός που βιώνει κάτι τέτοιο – χωρίς κάποιο έναυσμα – θα βγει να μιλήσει αριστερά και δεξιά.Παρόλα αυτά είναι πάρα πολύς ο κόσμος που το βιώνει.
Σε μια στατιστική έρευνα που είχε κάνει ο Χάφορντ πριν από 20 χρόνια,έδειξε ότι τουλάχιστον ένα 15% έχει αντίστοιχα βιώματα έστω και μία φορά στη ζωή του και αυτό είναι το βίωμα που μένει στον άνθρωπο και το οποίο θα περιέγραφε.Το βίωμα είναι αναμφισβήτητο.Δεν είναι ένα παραμυθάκι.Είναι βίωμα!
Το βίωμα της Μόρας.
Αυτό που βιώνει κανείς το αντιλαμβάνεται περισσότερο σαν αίσθηση ότι κάτι του επιτίθεται,κάτι τον πλακώνει,κάτι τον δυσκολεύει να αναπνεύσει.Και συχνά αυτό το κάτι το βλέπει κιόλας με πολύ συγκεκριμένες μορφές.Μορφές σκιώδεις που συνήθως θυμίζουν κάποιον σκοτεινό κουκουλοφόρο ή – ανάλογα πως την ερμηνεύει κανείς – σαν γυναικεία μορφή με κουκούλα, μαντίλα ή κάποιος τύπος με καπέλο άλλοτε ημίψηλο άλλοτε σε στυλ καουμπόικο.
Ουσιαστικά τη σιλουέτα βλέπουνε ή και κάποιο πλάσμα που είναι καθισμένο πάνω τους ή τους πιέζει.Είναι μεγάλη συζήτηση το
ΑΝ αυτό είναι γέννημα του εγκεφάλου τους ή είναι κάτι το οποίο έρχεται πραγματικά πάνω τους εκείνη τη στιγμή. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάπου ενδιάμεσα.Η εναλλακτική άποψη των ερευνητών είναι ότι πραγματικά αφορά κάποια άλλα πλάσματα τα οποία μπορεί να είναι οντότητες από κάποιες άλλες διαστάσεις,μπορεί να είναι κάποια δαιμονικά πλάσματα.Από την άλλη πλευρά η άποψη της ψυχιατρικής, ψυχολογίας κάνει λόγο για παραίσθηση ουσιαστικά που προκαλείται για τον Α ή Β λόγο από κάποιον μηχανισμό στον άνθρωπο.Ωστόσο η δική μου έρευνα έχει δείξει ότι υπάρχει ένα ερέθισμα εξωτερικό το οποίο επικοινωνεί και εσωτερικά με τον άνθρωπο και η μορφή που βλέπουμε δεν έχει τόση μεγάλη σημασία.Είναι απλά ένα μέσο που επικοινωνούμε με το περιβάλλον και έτσι το αντιλαμβανόμαστε!
Οι άνθρωποι δεν κοιμούνται όταν βλέπουν την Μόρα!
Οι περισσότερες μαρτυρίες λένε ότι η Μόρα εμφανίζεται όταν οι άνθρωποι είναι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τους σε απόλυτο σκοτάδι.Υπάρχουν και μαρτυρίες για ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα στάδια.Βλέπουν αντίστοιχες μορφές σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.Κατά κανόνα,σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες συμβαίνει την ώρα που είναι προς τα στάδια πριν και μετά από τον βαθύτερο ύπνο δηλαδή σε υπναγωγικό στάδιο το οποίο είναι ένα λεπτό χρονικό σημείο γιατί την ίδια στιγμή υπάρχει και η ζυγαριά μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου που αρχίζει και μετακινείται από τη μία και την άλλη μεριά. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια στιγμή που μπορεί να ανοίξει μία πύλη μέσα από την οποία μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον άλλο χωροχρόνο ή μια άλλη διάσταση.
Πώς θα καταλάβω ότι δέχομαι την επίθεση της Μόρας?
Η επιστήμη μπορεί να λέει «η μόρα είναι αυτό μόνο όταν έχεις πέσει για ύπνο».Να μην δέχεται ότι το άλλο είναι μόρα,ενώ έχει όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Έγκειται στον κάθε ερευνητή ουσιαστικά να αποδεχτεί ποια από τα χαρακτηριστικά που συνοδεύουν αυτό το φαινόμενο είναι κύρια και ποια είναι δευτερεύοντα.Αυτό έχει συμβεί μέχρι στιγμής και στην οποιαδήποτε βιβλιογραφία ή σε οποιοδήποτε ερευνητή που διερευνά αυτό το φαινόμενο.Υπάρχουν 5-6 χαρακτηριστικά:1.
ΑΝ είσαι ξαπλωμένος, 2. αν είσαι σε χαλάρωση, 3. αν νοιώθεις την αίσθηση της πίεσης στο στήθος, 4. αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, 5. να μην μπορείς να κουνηθείς που είναι το βασικότερο όλων – η ακινητοποίηση της στιγμής 6. και βέβαια οι εικόνες που βλέπεις ή όλες αυτές οι αισθήσεις που αφορούν αυτό το θέμα.
Η μυστική δύναμη πίσω από την μόρα.
Έχω καταλήξει μέσα από την έρευνά μου ότι πολλά διαφορετικά φαινόμενα μεταξύ τους,όπως είναι η Μόρα,όπως είναι τα πόλτεργκάϊστ και διάφορες άλλες περιπτώσεις,ακόμα και οι δαιμονισμοί,σχετίζονται με τη Σκιά.Αυτή είναι μια δύναμη η οποία γίνεται αντιληπτή από τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους.Ένας πολύ συχνός και συνήθης τρόπος είναι η Μόρα. Αλλά εκτός από αυτό γίνεται αντιληπτή και με άλλους τρόπους όπου η παράδοση ή η επιστήμη,επειδή συνηθίζουν να κατηγοριοποιούν τα φαινόμενα δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα καταλαβαίνουν ώστε να νοιώσουν ότι δεν τους είναι κάτι τελείως άγνωστο,βάζουν αυτές τις διακρίσεις.Στην ουσία υπάρχει το ερέθισμα,υπάρχει η δύναμη που γεννάει αυτό το ερέθισμα.Αν μου συνέβαινε όρθιος και σηκωνόντουσαν και κυκλοφορούσαν αντικείμενα στον αέρα θα έλεγα « είναι ένα δαιμονικό πνεύμα πολτεργκάϊστ».
Πώς θα αντιμετωπίσω την Μόρα?
Η αντιμετώπιση γίνεται συνήθως ενστικτωδώς και αυθόρμητα.Αυτό που πολύ συχνά καταμαρτυρείται είναι ότι όταν κανείς νοιώσει ότι φτάσει στο έπακρο,εκεί που δεν αντέχει,φοβάται ότι θα πεθάνει, καταπιεσμένος, δεν μπορεί να κουνηθεί,έχει πανικοβληθεί, έει μια προσευχή και εκεί λύνεται ο πολιορκητικός κλοιός.Πιστεύω ότι αυτό λειτουργεί,επειδή ακριβώς το άτομο επικεντρώνει όλη του τη δύναμη της αντίστασης πάνω σε ένα σύμβολο που εκείνη τη στιγμή είναι η προσευχή.Πολύ συχνά μπορεί να είναι το «Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά».Πάρα πολλές φορές το έχω ακούσει αυτό στις εκατοντάδες μαρτυρίες που έχω ακούσει για τέτοια περιστατικά.Περισσότερο αυτό που βοηθάει είναι ένα σύμβολο στο οποίο μπορεί κανείς να εστιάσει και να επικεντρωθεί τη συγκεκριμένη στιγμή με όλη του τη συνείδηση,προβάλλοντας αυτή την αντίσταση.Αυτό είναι κάτι που αποδεσμεύει τον μάρτυρα εκείνη τη δεδομένη στιγμή.
Πιο «εύκολοι» στόχοι της Μόρας, τα παιδιά!
Περισσότερο επιρρεπείς είναι τα παιδιά,με την έννοια ότι είναι πιο ευάλωτα.Από πολύ μικρά ηλικία τα παιδιά έχουν τέτοιες εμπειρίες.Οι μεγάλοι,δεν δίνουν μεγάλη βάση σε αυτές τις μαρτυρίες,παρόλο που εκείνοι όταν ήταν παιδιά είχαν αντίστοιχες εμπειρίες και αυτό είναι κάτι που ξεχνιέται.
Καθώς το άτομο μεγαλώνει εισέρχεται μέσα σε ένα σύστημα που ουσιαστικά περιορίζει την αντιληπτική ικανότητα και το κάνει να συντονίζεται με συγκεκριμένες συχνότητες και να μειώνει το εύρος του πεδίου της πραγματικότητάς του. Τα παιδιά έχουν πάρα πολλές ανοιχτές συχνότητες,επειδή είναι πιο ανοιχτά.Συνεπώς έχουν πολύ περισσότερες τέτοιες εμπειρίες.Αυτό δεν αποκλείει τους ενήλικες οι οποίοι έχουν τέτοιες εμπειρίες.Μπορεί να συμβεί σε άτομο ηλικίας 30-40 χρονών,δεν έχει σημασία.
Η μόρα και η κληρονομικότητα.
Η κληρονομικότητα από γονιό σε παιδιά ή από παππού σε εγγόνια,παίζει κάποιο ρόλο στην εκδήλωση της μόρας,αλλά όχι με την έννοια ότι υπάρχει ένα γονίδιο κάποιας νόσου ή κάποιας προδιάθεσης για ασθένεια ή δυσλειτουργία. Περισσότερο σχετίζεται με το ότι κάποια άτομα είναι πιο ευαίσθητα στο οπτικό φάσμα αντίληψης, όπως για παράδειγμα,άτομα με αυξημένη έκτη αίσθηση.
Αυτό σε κάποιο βαθμό μεταφέρεται και κληρονομικά. Ενώ δεν πρέπει να αποκλείουμε το γεγονός ότι πολύ συχνά τα άτομα που είναι της ίδιας οικογένειας μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι,συνεπώς
ΑΝ το σπίτι έχει πρόβλημα τότε το έχουν δει όλα τα μέλη της.
Μόρα ή αλλιώς,Λίλιθ!
Μία εκδοχή είναι ότι η Μόρα είναι η Λίλιθ (Lilith) η πρώτη γυναίκα του Αδάμ ή μια από της τρεις κόρες της.Όπως αναφέρουν τα γνωστικά κείμενα και τα απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης η Λίλιθ αποχώρισε από τον Παράδεισο για δύο πιθανούς λόγους:1. Ήταν εκείνη που μύησε τον Αδάμ (μετά από προτροπή του Σατανά) στην απόλαυση του σεξ.Ήταν δηλαδή εκείνη που του δίδαξε ότι το σεξ δεν είναι μόνο για αναπαραγωγή αλλά και για ευχαρίστηση και αυτό εξόργισε τον Θεό και την εξόρισε.2. Ο Αδάμ προσπάθησε να βιάσει την Λίλιθ κι εκείνη τρομαγμένη έφυγε από τον Παράδεισο.Ο Αδάμ,λυπήθηκε για την φυγή της Λίλιθ και ζήτησε από τον Θεό να του την φέρει πίσω.Εκείνος έστειλε τους 3 αγγέλους να την βρουν και να την φέρουν πίσω,όπου την βρήκαν κάπου στην Μεσοποταμία.Την παρακάλεσαν επανειλημμένα να επιστρέψει αλλά εκείνη αρνήθηκε.Τους είπε επίσης ότι για τους αιώνες των αιώνων,θα επισκέπτεται τα μικρά παιδιά στον ύπνο τους και θα τα πνίγει,για να εκδικηθεί.Οργισμένοι οι άγγελοι,την απείλησαν ότι θα ξεσηκώσουν την θάλασσα να την πνίξουν.
Η Λίλιθ άρχισε να κλαίει και να τους παρακαλάει να την λυπηθούν.Όντως οι άγγελοι υπέκυψαν στα παρακάλια της και εκείνη για «ανταμοιβή» ορκίστηκε ότι δεν θα πειράζει τα παιδιά που θα έχουν τα ονόματα των 3 αυτών αγγέλων γραμμένα πάνω στην κούνια τους (εξʼ ου και το χαρτί/περγαμηνή).Τώρα,γιατί την άφησαν να φύγει παρόλο που δεν πήρε τον λόγο της πίσω (ότι δηλαδή θα εκδικηθεί),είναι ένα ερώτημα χωρίς απάντηση.Αλλά η Βίβλος βρίθει από τέτοια ερωτήματα έτσι κι αλλιώς.
Για να ολοκληρώσω την ιστορία,στην συνέχεια λέγεται ότι ο Σατανάς την έκανε γυναίκα του και αρχόντισσα όλων των σκοτεινών υπάρξεων.
Λέγεται επίσης ότι η Λίλιθ είναι και το πρώτο Βαμπίρ.Από τότε στοιχειώνει τα όνειρα των ανδρών και κάνει έρωτα μαζί τους,επιτίθεται στις έγκυες γυναίκες και τελικά τις σκοτώνει.
Σύμφωνα με τα κείμενα εμφανίζεται και αυτή μαυροφορεμένη.Μία πιο ορθολογική εξήγηση είναι πως η Μόρα είναι “ψυχικός βρικόλακας” δηλαδή μια σκεπτομορφή που δημιουργεί κάποιος και την στέλνει στον ύπνο κάποιου άλλου.Μία μορφή ενέργειας που προσπαθεί να πάρει την ενέργεια του θύματος (ή το αίμα του όπως γνωρίζουμε στις γνωστές ιστορίες με του βρικόλακες) και τελικά το θύμα πεθαίνει.Το να προστατευτεί κάποιος από την Μόρα είναι πολύ δύσκολο.Για προστασία υπάρχουν πολλά ξόρκια,αλλά λέγεται ότι το πιο αποτελεσματικό είναι να γράψεις σε ένα χαρτί τα ονόματα των τριών αγγέλων που έστειλε ο Θεός να την καταδιώξουν (την Λίλιθ) όταν έφυγε από τον Παράδεισο,ο Σανβί,ο Σανσαβί και ο Σαμενγκελάφ.
Πάντως, άπαξ και σε επισκεφτεί,κανένα ξόρκι δεν πρόκειται να πιάσει.Το μόνο που θα σε σώσει είναι το θάρρος και το θράσος.
Πρέπει να την κοιτάξεις ίσια στα μάτια και να της δείξεις ότι δεν την φοβάσαι!Η Μόρα δεν εμφανίζεται μόνο μία φορά αλλά για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ή ακόμα και για μια ολόκληρη ζωή.
Ήταν Μάρτιος του 1991 και το παντρεμένο ζευγάρι με το όνομα Τζορτζ και Μάρθα ήταν έτοιμοι να βγουν για φαγητό με τον πρόεδρο της εταιρίας που δούλευε ο Τζορτζ. Είχαν στολιστεί και ετοιμαστεί και περίμεναν ένα πράγμα. Την νταντά που προσλάμβανε για να προσέχει τον οκτάχρονο γιο τους Μάρτιν. Η ώρα περνούσε και η νταντά αργούσε να έρθει. Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο και η νταντά ήταν στην άλλη γραμμή. Η νταντά τους είχε πει πώς θα αργούσε και άλλο επειδή ήταν στο γιατρό με τη θεια της και έπρεπε να μείνει. Οι γονείς δεν ήξεραν τι να κάνουν μιας και δεν ήθελαν να χάσουν το δείπνο επειδή ήταν σημαντικό. Ο Μάρτιν που κατάλαβε τι έγινε, είπε στην μαμά του να μην ανησυχεί και πως θα μπορούσαν να φύγουν αφού κλείδωνε ο ίδιος καλά τη πόρτα και θα περίμενε την νταντά να έρθει. Θα πρόσεχε πολύ. Η μητέρα δεν ήθελε αλλά ο γιος της ήταν τόσο πειστικός που τους έπεισε τελικά. Το ζευγάρι αποχώρισε από το σπίτι και ο Μάρτιν αφού κλείδωσε καλά τη πόρτα, πήγε στην κουζίνα όπου έβγαλε από το ψυγείο μια σακούλα με ποπ κορν, τα γέμισε σε ένα μεγάλο μπολ και έβαλε στο ποτήρι του κόκα κόλα. Πήγε στο σαλόνι, άνοιξε τη τηλεόραση και ήταν έτοιμος να απολαύσει το θρίλερ που έπαιζε, μέχρι να ερχόταν η νταντά όπου και αναγκαστικά θα πήγαινε στο δωμάτιο του. Η ώρα πέρασε και άλλο, όταν ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος. Ήταν απλά καταιγίδα που ξέσπασε ξαφνικά, και άρχισε στο λεπτό να βρέχει μανιωδώς. Ο Μάρτιν συνέχιζε να βλέπει τηλεόραση, μέχρι που έγινε το χειρότερο. Η καταιγίδα ήταν τόσο ισχυρή που έπεσαν τα φωτά του σπιτιού και της γειτονιάς. Η τηλεόραση έκλεισε, και ο Μάρτιν περίμενε τώρα την νταντά να έρθει όσο πιο γρήγορα γινόταν. Όταν μέσα στο σκοτάδι ακούστηκε μια φωνή να λέει, “Για, θέλεις να παίξουμε; θέλεις να παίξουμε κρυφτο;”. Ο Μαρτίν τρόμαξε. Δεν άκουσε κανέναν θόρυβο από κάποιον να μπαίνει στο σπίτι, και η πόρτα ήταν καλά κλειδωμένη, καθώς και τα παράθυρα. Η φωνή ήταν παιδική και ενός μικρού κοριτσιού. Ξανακούστηκε πιο έντονα αυτή τη φορά. “Θες να παίξουμε; θες να παίξουμε; θες να παίξουμε;”. Ο Μάρτιν πανικοβλήθηκε. Προσπάθησε να μην κλάψει, κράτησε τις δυνάμεις του, πέταξε κάτω τα ποπ κορν και την κόκα κόλα, και μη κάνοντας άλλο θόρυβο, κατευθυνόταν με αργά βήματα στο δωμάτιο του. Μπήκε στο δωμάτιο και κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Περίμενε την νταντά. Η ώρα πέρασε και η φωνή δεν ακουγόταν άλλο. Ο Μάρτιν ήταν ακόμα τρομαγμένος, μέχρι που χτύπησε η πόρτα. Αμέσως σκέφτηκε πως ήταν η νταντά που τελικά ήρθε. Βγήκε από το κρεβάτι του, άνοιξε την πόρτα σιγά σιγά, και πήγαινε προς την εξώπορτα. Όταν η φωνή ξανακούστηκε αλλά αυτή την φορά δυνατά, “έλα να παίξουμε, έλα να παίξουμε”. ο Μάρτιν γύρισε πίσω το κεφάλι του και είδε…….. και άρχισε να ουρλιάζει. Η νταντά που άκουσε τις κραυγές με την βοήθεια των γειτόνων έσπασε τη πόρτα και βρήκε το παιδί στο πάτωμα μη μπορώντας να αναπνεύσει. Αμέσως κάλεσε ασθενοφόρο και πήγαν στο νοσοκομείο, όπου έφτασαν και οι γονείς εκεί έντρομοι. Μετά από μέρες και αφού οι γιατροί προσπαθούσαν να δουν τι φόβισε το παιδί τόσο πολύ, Ο Μάρτιν έβγαλε μόνο μια φράση από το στόμα του, “δεν έχει πρόσωπο, δε έχει πρόσωπο”. Ο Μάρτιν δεν ξαναμίλησε, και 2 χρόνια μετά ήταν υπό την ιατρική περίθαλψη γιατρών και ψυχολόγων. Οι γονείς ποτέ δεν έμαθαν τι είχε συμβεί. Παρά μόνο 8 μήνες αργότερα πολλοί στη γύρω περιοχή άρχισαν να κάνουν εικασίες για ένα παλιό εργοστάσιο εγκαταλειμμένο. Η ιστορία έλεγε πώς το 1950 κάτι παιδιά είχαν μπει κρυφά μέσα για να παίξουν κρυφτό. Τότε ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά και τα παιδιά χωρίς τη βοήθεια κανενός εγκλωβίστηκαν μέσα και κάηκαν ζωντανά. Μάλιστα τα πτώματα ήταν τόσο καμένα που σόκαραν και τον ίδιο τον ιατροδικαστή. Από τότε έλεγαν πολλοί για περίεργα πράγματα που συνέβαιναν στο εργοστάσιο μιας και δεν ξανακτίστηκε. Δυο παιδιά που πήγαν εκεί περά βράδυ, άκουγαν γέλια και φωνές να ακούγονται από μέσα και φυσικά το βαλαν στα πόδια. Ο Μάρτιν δεν ξαναμίλησε παρά μόνο στα 22 του χρόνια και με τη βοήθεια ύπνωσης εκμυστηρεύτηκε τι του συνέβη. Η υπόθεση είναι ακόμα ανοιχτή.
Ήταν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που πρόσφατα είχαν ολοκληρώσει την ευτυχία τους με ένα παιδάκι. Μια νύχτα η μητέρα του είδε στον ύπνο της ότι ο πολυέλαιος είχε πέσει μέσα στην κούνια και σκότωσε το παιδάκι. Πρόσεξε επίσης ότι το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 3 ακριβώς. Αναστατωμένη ξύπνησε και είπε τι είδε στον άντρα της. Επειδή είχε τρομάξει πήγε στο δωμάτιο του παιδιού και το πήρε από την κούνια για να κοιμηθεί μαζί τους. Έτσι ξανακοιμήθηκαν ήρεμα και οι τρείς. Λίγες ώρες μετά, ένας εκκωφαντικός θόρυβος από το παιδικό δωμάτιο τους ξύπνησε. Έτρεξαν αλαφιασμένοι να δουν τι έγινε και βλέπουν τον πολυέλαιο να έχει πέσει στην κούνια του παιδιού. Η μητέρα κοίταξε το ρολόι και έδειχνε… 3 ακριβώς.
Στο νεοκλασικό μου σπίτι, ένα σπίτι που ποια οι γονείς μου μαζί με τον θείο μου έχουν πουλήσει, ένα σπίτι με ξύλινα πατώματα, ένα σπίτι που έμελε να γίνει μία ακόμα ιστορία από τις ιστορίες τρόμου.
