Λεβιάθαν

Με τον όρο Λεβιάθαν περιγράφεται ένα θαλάσσιο τέρας που πολλές φορές παρουσιάζετε με επτά δρακόμορφα κεφάλια καθένα από τα οποία έχει μεγάλα και κοφτερά δόντια και άλλες πάλι με μόνο ένα κεφάλι, λεν ότι μπορεί να εκπνεύσει φωτιά και ότι τα συμβατικά όπλα που είναι φτιαγμένα από σίδηρο, χαλκό, πετρά ή ξύλο δεν μπορούν να το διαπεράσουν και να του προκαλέσουν ζημιά.

Για αυτό το πλάσμα υπάρχουν πολλές αναφορές στην Ανατολικήμυθολογία, σε εβραϊκή γραπτά, τον Χριστιανισμό, και τηνδαιμονολογία.

Θεωρείτε ότι είναι ένας από τους 7 πρίγκιπες της Κόλασης και ο Φύλακας της Πύλης της.

Μόνος Στο Σπίτι!

Ήταν Μάρτιος του 1991 και το παντρεμένο ζευγάρι με το όνομα Τζορτζ και Μάρθα ήταν έτοιμοι να βγουν για φαγητό με τον πρόεδρο της εταιρίας που δούλευε ο Τζορτζ. Είχαν στολιστεί και ετοιμαστεί και περίμεναν ένα πράγμα. Την νταντά που προσλάμβανε για να προσέχει τον οκτάχρονο γιο τους Μάρτιν. Η ώρα περνούσε και η νταντά αργούσε να έρθει. Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο και η νταντά ήταν στην άλλη γραμμή. Η νταντά τους είχε πει πώς θα αργούσε και άλλο επειδή ήταν στο γιατρό με τη θεια της και έπρεπε να μείνει. Οι γονείς δεν ήξεραν τι να κάνουν μιας και δεν ήθελαν να χάσουν το δείπνο επειδή ήταν σημαντικό. Ο Μάρτιν που κατάλαβε τι έγινε, είπε στην μαμά του να μην ανησυχεί και πως θα μπορούσαν να φύγουν αφού κλείδωνε ο ίδιος καλά τη πόρτα και θα περίμενε την νταντά να έρθει. Θα πρόσεχε πολύ. Η μητέρα δεν ήθελε αλλά ο γιος της ήταν τόσο πειστικός που τους έπεισε τελικά. Το ζευγάρι αποχώρισε από το σπίτι και ο Μάρτιν αφού κλείδωσε καλά τη πόρτα, πήγε στην κουζίνα όπου έβγαλε από το ψυγείο μια σακούλα με ποπ κορν, τα γέμισε σε ένα μεγάλο μπολ και έβαλε στο ποτήρι του κόκα κόλα. Πήγε στο σαλόνι, άνοιξε τη τηλεόραση και ήταν έτοιμος να απολαύσει το θρίλερ που έπαιζε, μέχρι να ερχόταν η νταντά όπου και αναγκαστικά θα πήγαινε στο δωμάτιο του. Η ώρα πέρασε και άλλο, όταν ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος. Ήταν απλά καταιγίδα που ξέσπασε ξαφνικά, και άρχισε στο λεπτό να βρέχει μανιωδώς. Ο Μάρτιν συνέχιζε να βλέπει τηλεόραση, μέχρι που έγινε το χειρότερο. Η καταιγίδα ήταν τόσο ισχυρή που έπεσαν τα φωτά του σπιτιού και της γειτονιάς. Η τηλεόραση έκλεισε, και ο Μάρτιν περίμενε τώρα την νταντά να έρθει όσο πιο γρήγορα γινόταν. Όταν μέσα στο σκοτάδι ακούστηκε μια φωνή να λέει, “Για, θέλεις να παίξουμε; θέλεις να παίξουμε κρυφτο;”. Ο Μαρτίν τρόμαξε. Δεν άκουσε κανέναν θόρυβο από κάποιον να μπαίνει στο σπίτι, και η πόρτα ήταν καλά κλειδωμένη, καθώς και τα παράθυρα. Η φωνή ήταν παιδική και ενός μικρού κοριτσιού. Ξανακούστηκε πιο έντονα αυτή τη φορά. “Θες να παίξουμε; θες να παίξουμε; θες να παίξουμε;”. Ο Μάρτιν πανικοβλήθηκε. Προσπάθησε να μην κλάψει, κράτησε τις δυνάμεις του, πέταξε κάτω τα ποπ κορν και την κόκα κόλα, και μη κάνοντας άλλο θόρυβο, κατευθυνόταν με αργά βήματα στο δωμάτιο του. Μπήκε στο δωμάτιο και κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Περίμενε την νταντά. Η ώρα πέρασε και η φωνή δεν ακουγόταν άλλο. Ο Μάρτιν ήταν ακόμα τρομαγμένος, μέχρι που χτύπησε η πόρτα. Αμέσως σκέφτηκε πως ήταν η νταντά που τελικά ήρθε. Βγήκε από το κρεβάτι του, άνοιξε την πόρτα σιγά σιγά, και πήγαινε προς την εξώπορτα. Όταν η φωνή ξανακούστηκε αλλά αυτή την φορά δυνατά, “έλα να παίξουμε, έλα να παίξουμε”. ο Μάρτιν γύρισε πίσω το κεφάλι του και είδε…….. και άρχισε να ουρλιάζει. Η νταντά που άκουσε τις κραυγές με την βοήθεια των γειτόνων έσπασε τη πόρτα και βρήκε το παιδί στο πάτωμα μη μπορώντας να αναπνεύσει. Αμέσως κάλεσε ασθενοφόρο και πήγαν στο νοσοκομείο, όπου έφτασαν και οι γονείς εκεί έντρομοι. Μετά από μέρες και αφού οι γιατροί προσπαθούσαν να δουν τι φόβισε το παιδί τόσο πολύ, Ο Μάρτιν έβγαλε μόνο μια φράση από το στόμα του, “δεν έχει πρόσωπο, δε έχει πρόσωπο”. Ο Μάρτιν δεν ξαναμίλησε, και 2 χρόνια μετά ήταν υπό την ιατρική περίθαλψη γιατρών και ψυχολόγων. Οι γονείς ποτέ δεν έμαθαν τι είχε συμβεί. Παρά μόνο 8 μήνες αργότερα πολλοί στη γύρω περιοχή άρχισαν να κάνουν εικασίες για ένα παλιό εργοστάσιο εγκαταλειμμένο. Η ιστορία έλεγε πώς το 1950 κάτι παιδιά είχαν μπει κρυφά μέσα για να παίξουν κρυφτό. Τότε ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά και τα παιδιά χωρίς τη βοήθεια κανενός εγκλωβίστηκαν μέσα και κάηκαν ζωντανά. Μάλιστα τα πτώματα ήταν τόσο καμένα που σόκαραν και τον ίδιο τον ιατροδικαστή. Από τότε έλεγαν πολλοί για περίεργα πράγματα που συνέβαιναν στο εργοστάσιο μιας και δεν ξανακτίστηκε. Δυο παιδιά που πήγαν εκεί περά βράδυ, άκουγαν γέλια και φωνές να ακούγονται από μέσα και φυσικά το βαλαν στα πόδια. Ο Μάρτιν δεν ξαναμίλησε παρά μόνο στα 22 του χρόνια και με τη βοήθεια ύπνωσης εκμυστηρεύτηκε τι του συνέβη. Η υπόθεση είναι ακόμα ανοιχτή.

το ρολόι εδ. 3 ακριβώς 

Ήταν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι που πρόσφατα είχαν ολοκληρώσει την ευτυχία τους με ένα παιδάκι. Μια νύχτα η μητέρα του είδε στον ύπνο της ότι ο πολυέλαιος είχε πέσει μέσα στην κούνια και σκότωσε το παιδάκι. Πρόσεξε επίσης ότι το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 3 ακριβώς. Αναστατωμένη ξύπνησε και είπε τι είδε στον άντρα της. Επειδή είχε τρομάξει πήγε στο δωμάτιο του παιδιού και το πήρε από την κούνια για να κοιμηθεί μαζί τους. Έτσι ξανακοιμήθηκαν ήρεμα και οι τρείς. Λίγες ώρες μετά, ένας εκκωφαντικός θόρυβος από το παιδικό δωμάτιο τους ξύπνησε. Έτρεξαν αλαφιασμένοι να δουν τι έγινε και βλέπουν τον πολυέλαιο να έχει πέσει στην κούνια του παιδιού. Η μητέρα κοίταξε το ρολόι και έδειχνε… 3 ακριβώς.

Η Ιστορία της Πορσελάνινης Κούκλας

Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι μια ιστορία βγαλμένη από την φαντασία και δεν έχει σκοπό να τρομοκρατήσει. Είναι η ιστορία μίας Πορσελάνινης κούκλας μίας κούκλας που μέσα της κρύβει μια εγκλωβισμένη ψυχή.

Στο νεοκλασικό μου σπίτι, ένα σπίτι που ποια οι γονείς μου μαζί με τον θείο μου έχουν πουλήσει, ένα σπίτι με ξύλινα πατώματα, ένα σπίτι που έμελε να γίνει μία ακόμα ιστορία από τις ιστορίες τρόμου.

Τέλος του 1890 το σπίτι αυτό ήταν ένα σχολείο για τα παιδία της εποχής. Για αρκετά χρόνια αποτελούσε ένα κέντρο πολιτισμού και εκπαίδευσης για τα παιδία αυτά. Ίσως να πήγαινε και η γιαγιά μου εκεί, δεν θέλω να πω κάτι λάθος λόγω του ότι η γιαγιά μου δεν είναι πια στην ζωή, όποτε θα αφήσω ένα πέπλο μυστηρίου σε αυτό το στοιχείο.

Μετά από αρκετά χρόνια το σχολείο σταμάτησε να λειτουργεί, πιθανότατα λόγο της εξάπλωσης της κωμόπολης ο χώρος δεν ήταν επαρκής για κάτι τέτοιο, έτσι το εν λόγο χτίσμα μετά από έναν άλλον αγοραστή πέρασε στα χέρια του παππού μου. Το σπίτι ήταν μεγάλη ευκαιρία πολύ μεγάλο και σε καλή τιμή. Ο παππούς μου δεν έχασε την ευκαιρία να το αγοράσει. Έτσι παντρεύτηκε την γιαγιά μου και έκαναν δύο αγόρια τον πατέρα μου και τον θείο μου.  Οι ζωές του κυλούσαν ομαλά και έτσι να παιδία μεγάλωσαν και έκαναν και αυτοί παιδία. Ένα από τα παιδία είμαι και εγώ, και αυτή είναι η ιστορία μου.

Όταν άρχισα να έχω τις πρώτες μου αναμνήσεις από το σπίτι της γιαγιάς μου και του παππού μου πάντα θυμάμαι να με διακατέχει μια παγωμάρα, θα μπορούσε να ήταν ο φόβος ενός παιδιού όμως πολλές φορές οι αλήθειες εμφανίζονται μόνο σε αυτούς που τις πιστεύουν.

Ένα βράδυ κοιμώμενος μαζί με τους γονείς μου σηκώθηκα γιατί δεν ήμουν πολύ καλά, θυμάμαι άνοιξα την πόρτα αυτού του δωματίου, ήταν σχεδόν σκοτεινά και είδα την κούκλα να γύρνα και να με κοιτά. Με κοίταξε το θυμάμαι… ορκίζομαι πως δεν έκανα λάθος… πιστεύω πως ήθελε να μάθω ότι ζει. Αμέσως έσπευσα στο κρεβάτι και πήρα αγκαλιά την μητέρα μου. Το πρωί είπα την ιστορία στον πατέρα μου. Όλοι γέλασαν. Μου είπαν πως μου φάνηκε και πως είναι από πλαστικό και δεν έχει ψυχή. Θυμάμαι που μου την σήκωσε η γιαγιά ψηλά λέγοντας πως είναι απλά μία κούκλα και τίποτα παραπάνω.

Μετά από εκείνη την βραδιά αλλάξαμε δωμάτιο, δεν ξέρωΑΝ ο φόβος με είχε κυριεύσει αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Άκουγα βήματα. Οι γονείς μου, μου είπαν πως είναι παλιό το σπίτι και πως ο αέρας έκανε θόρυβο, όμως εγώ ήμουν σίγουρος πως κάτι παράξενο συνέβαινε στο σπίτι. Το πάτωμα έτριζε κάθε βράδυ σαν κάτι να περπατά. Ένοιωθα το στρώμα μου βαρύ και ο φόβος με διακατείχε.   

Με τα χρόνια εξαιτίας του θανάτου του παππού μου και της μεγάλης ηλικίας της γιαγιάς μου το σπίτι πουλήθηκε. Για πολλά χρόνια είχα ξεχάσει το τι είδα, το τι ένοιωσα. Ίσως αμφισβήτησα τον εαυτό μου, ώσπου μία μέρα σε μία αναπόληση της ζωής μας όταν ήμασταν μικροί οι μεσαία μου ξαδέλφη (μεγαλύτερη από εμένα) μου είπε για αυτήν την κούκλα. Τα λόγια της ήταν ακριβώς αυτά που φοβόμουν να ακούσω: «Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η κούκλα πάντα με τρόμαζε, όχι μόνο η κούκλα αλλά και το δωμάτιο, ήταν κρύο, ήταν ξένο, αισθανόμουν πως η κούκλα κάποιες φορές με κοιτούσε, μία μέρα όταν οι γονείς μου με άφησαν με την γιαγιά, την είδα να μου χαμογελά».

Την επόμενη μέρα άρχιζα να κατακλύζω τον πατέρα μου με ρωτήσεις για την κούκλα. Ο ίδιος την θυμόταν από μικρός εκεί. Πότε δεν ρώτησα ποιος την έφερε και γιατί μου είπε. Ποτέ δεν έγινε κάποια αναφορά σε αυτήν. Βουτηγμένος στην περιέργεια έψαξα όλες τις οικογενειακές μας φωτογραφίες, όμως εις μάτην καμία δεν περιείχε αυτήν κούκλα. Πως καμία φωτογραφία δε υπήρχε με αυτήν; Πως και γιατί αναπάντητα. Αυτή η κούκλα έκρυβε πολλά μυστικά, ήμουν πια σίγουρος.

Μετά από πίεση ζήτησα από τον πατέρα μου να επισκεφτούμε τον άνθρωπο που είχε νοικιάσει το σπίτι. Το σπίτι είχε αλλάξει ριζικά και τίποτα δεν θύμιζε το παλιό μας σπίτι. Το δωμάτιο με την κούκλα ήταν άδειο, ο ίδιος είπε πως δεν του άρεσε πολύ ο χώρος για υπνοδωμάτιο. Εγώ τον ρώτησα αν είχε δει την κούκλα. Ο ίδιος δεν θυμόταν. Μου είπε με βλέμμα αβέβαιο πως μάλλον την είχε κατεβάσει στην αποθήκη και πως δεν ταίριαζε στην αισθητική του χώρου. Χαμογελάσαμε και φύγαμε ασφαλώς αμήχανοι. Το βλέμμα του πατέρα μου ήταν επικριτικό με έντονη αμφισβήτηση όμως εγώ ήμουν σίγουρος κάτι υπήρχε.

Δεν ξέρω και δεν μπορώ να πω κάτι στα σίγουρα, αλλά έχω μία θεωρία πάνω σε αυτή την υπόθεση. Πιθανών η κούκλα να ήταν ένα παιχνίδι, ίσως ένα κοριτσίστικο παιχνίδι της εποχής. Ίσως για αυτό να μην ξέρουμε από πού ήρθε. Πολύ απλά υπήρχε πάντα στο σπίτι. Όπως ξέρουμε την εποχή εκείνη η διάρκεια ζωής ήταν μικρή, παιδία πέθαιναν σε μικρή ηλικία από ασθένειες που σήμερα γιατρεύονται από ένα αντιβιοτικό. Η ζωή στην επαρχία ήταν πολύ δύσκολη. Ίσως να ήταν μια μικρή κοπέλα που αγαπούσε απλά την κούκλα της και έμεινε για πάντα μέσα σε αυτή. Ίσως στοιχειώνουμε σε αυτά που αγαπάμε και δεν προλάβαμε να χαρούμε.  

Τώρα που μεγάλωσα δεν πιστεύω πια στα φαντάσματα, ίσως δεν ήθελε να μας κάνει κακό τελικά, ποτέ κανείς μας δεν έπαθε κάτι. Ίσως να ήταν ένα ακόμα κορίτσι σε αυτό το σπίτι που ήθελα να παίξει με τα παιχνίδια της. Ίσως να ήθελε απλά να παίξει με εμάς και να κάνει νέους φίλους.

Το σίγουρο είναι μόνο ένα… ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ.

Τρόμου: Η Γυναίκα Με Τα Μαύρα.

Τρόμου: Η Γυναίκα Με Τα Μαύρα.

Κάποτε υπήρχε μία γυναίκα σε ένα μικρό χωριό! Ήταν παντρεμένη και είχε μία κόρη! Την κόρη της την αγαπούσε πάρα πολύ και την πρόσεχε!! Κάθε μέρα την περνούσαν μαζί και ήταν αχώριστες! Η κόρη της πλέον είχε πάει 12 χρονών και άρχισαν να την ενδιαφέρουν άλλα πράγματα!! Για αυτό τον λόγο περνούσε λιγότερο χρόνο με την μητέρα της!! Όταν έφτασε στα 15 χρόνια μάλωσε με την μητέρα της και για αυτό η κόρη της την εγκατέλειψε! Μετά από μερικές μέρες η γυναίκα από την στεναχώρια της τρελάθηκε και αυτοκτόνησε κόβοντας τον λαιμό της!!

Πέρασαν 2 χρόνια και η κόρη της από τις τύψεις που είχε γύρισε πίσω!! Όταν άνοιξε την πόρτα του σπιτιού, φώναξεΑΝ είναι μέσα η μητέρα της αλλά τίποτα! Πήγε στο μπάνιο για να πλύνει τα χέρια της και είδε ένα ματωμένο μαχαίρι!! Βγήκε τρέχοντας έξω από το μπάνιο τσιρίζοντας!! Τότε έρχεται πάρα πολύ γρήγορα μπροστά της μια μαυροφορεμένη γυναίκα με κουκούλα στο κεφάλι της και κρατούσε ένα ματωμένο μαχαίρι!! Η μαυροφορεμένη γυναίκα είπε στο κορίτσι «Γιατί με εγκατέλειψες;» και τότε έβγαλε την κουκούλα και εμφανίστηκε η μητέρα του κοριτσιού με κομμένο λαιμό και έτρεχαν αίματα!! Το κορίτσι άρχισε να τσιρίζει και να τρέχει για να βγει από το σπίτι! Ποτέ όμως δεν τα κατάφερε να βγει γιατί βρήκε τραγικό θάνατο από το πνεύμα της μητέρας της!!!

Μετά από αρκετά χρόνια μία παρέα τεσσάρων ατόμων, 2 αγόρια και 2 κορίτσια αποφάσισαν να εξερευνήσουν το σπίτι. Άναψαν τους φακούς και μπήκαν μέσα! Η πόρτα έκλεισε απότομα και οι φακοί έσβησαν! Μετά από 2 λεπτά περίπου οι φακοί άναψαν ξανά!! Όμως όταν άναψαν οι φακοί και τους έβαλαν μπροστά για να δουν, είδαν την μαυροφορεμένη γυναίκα με κομμένο λαιμό να κλαίει και κρατούσε ένα ματωμένο μαχαίρι! Σκότωσε τα τέσσερα παιδιά! Κανείς όμως δεν βρήκε τα πτώματα τους!!

Πώς Να Χρησιμοποιήσετε Έναν Πίνακα Quija

Δεν έχω προσωπική εμπειρία, δεν ενστερνιζόμαστε την άποψη που εκφράζετε και δεν συνιστούμε σε εσάς ή τους φίλους σας να το κάνετε.ΑΝ ακόμα μπείτε σε αυτήν την διαδικασία θα πρέπει να το ψάξετε καλύτερα, να διαβάσετε ιστορίες ανθρώπων που το έκαναν και να δώσετε προσοχή σε αυτές. Το Ouija δεν είναι ένα απλό επιτραπέζιο παιχνίδι και πρέπει να αντιμετωπιστεί με την αρμόζουσα σοβαρότητα. Η απόφαση είναι δίκη σας!

 Ένας πίνακας Ouija είναι μια ενδιαφέρουσα εμπειρία. Ορισμένοι πιστεύουν ότι είναι μια πόρτα σε έναν άλλο κόσμο και προειδοποιούν για τη χρήση του. Οι περισσότεροι άνθρωποι το βλέπουν σαν μια ακίνδυνη εμπειρία, ιδιαίτεραΑΝ δεν έχει ληφθεί πάρα πολύ σοβαρά. Εδώ είναι μερικές οδηγίες.

Δυσκολία: Μικρή
Απαιτούμενος χρόνος: 15 λεπτά έως 1 ώρα

01. Χρειάζονται τουλάχιστον δύο για να παίξουν το Ouija. Ένα άτομο δεν είναι σε θέση να εργαστεί στο Ouija. Πάρτε έναν φίλο σας για να το κάνετε. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι συνήθως συνίστανται.02. Πότε να το παίξετε. Οι περισσότεροι επαγγελματίες προτείνουν τη χρήση του Ouija νύκτα, όταν, λένε, λιγοστεύουν οι παρεμβολές στην ατμόσφαιρα.03. Δημιουργία ατμόσφαιρα. Το Ouija είναι πιο διασκεδαστικό αν χαμηλώσετε τα φωτά στο το δωμάτιο ή ανάψετε κεριά. Κλείσε την τηλεόραση και κάθε μουσική για να ελαχιστοποιήσετε ήχους (παρεμβολές) που μπορεί να σας αποσπάσουν την προσοχή.04. Πάρτε θέση. Οι δύο χρήστες θα πρέπει να κάθονται απέναντι ο ένας από τον άλλο, με τα γόνατα ενωμένα, αν είναι δυνατόν, με τον πινάκα στα πόδια τους. Μην χρησιμοποιήσετε τραπέζι.

05. Αποφασίστε ποιος θα είναι αυτός που θα κάνει της ερωτήσεις ή αλλιώς θα είναι το Μέσο. Όλοι μπορούν να κάνουν ερωτήσεις στο «πνεύμα» ακόμα και κάποιος ο οποίος δεν συμμετέχει στο παιχνίδι άλλα βρίσκετε στο δωμάτιο. Οι ερωτήσεις πρέπει να υποβάλλονται στο άτομο που έχει οριστεί ως Μέσο και με τη σειρά του αυτός να ρωτά το πνεύμα.

06. Τοποθετήστε τα δάχτυλά σας στο Planchette. Εσείς και ο συμπαίκτης σας θα πρέπει να ακουμπήσετε τα δάχτυλα των δύο χεριών πολύ ελαφριά στο planchette, ή δείκτη.

07. Κούνησε τον δείκτη. Εσκεμμένα μετακινήσετε το planchette γύρω σε έναν κύκλο στο πίνακα του Ouija μια – δυο φόρες για να «ζεσταθεί».

08. Στάση. Μην αφήσετε τον έλεγχο στο πνεύμα. Το μέσο θα πρέπει να ξεκινά με την αναγγελία ότι η σύνοδος θα επιτρέψει μόνο θετικά πνεύματα ή μια υψηλότερη καλή «οντότητα» και ότι οι αρνητικές ενέργειες δεν είναι ευπρόσδεκτοι.

09. Αρχίστε με εύκολα. Ξεκινήστε με μια απλή ερώτηση, μια που να απαιτεί ένα ναι ή όχι.

10. Να είστε υπομονετικοί. Μπορεί να μην πάρετε αμέσως απαντήσεις. Δώστε στον πίνακα χρόνο για να «ζεσταθεί».

11. Να είστε ευγενικοί. Όταν ο πίνακας αρχίζει να δουλεύει, να ευχαριστήσετε την οντότητα για την φανέρωση και την επικοινωνία μαζί σας.

12. Μη κάνετε ηλίθιες ερωτήσεις. Αποφύγετε ερωτήσεις όπως, «Πότε θα πεθάνω;» γιατί ίσως απλά ανησυχήσεις χωρίς λόγο.(βλ. 14.)

13. Μην ζητάτε αποδείξεις για την φυσική του υπόσταση. Πολλοί έμπειροι χρήστες προειδοποιούν να μην ζητήσετε από το πνεύμα να κάνει αισθητή την παρουσία του. (σ.τΜ. σηκώνοντας πράγματα στον αέρα και τέτοια παρόμοια)

14. Μην πιστεύετε ό, τι σας λέει. Ακριβώς όπως με οποιαδήποτε άλλη πηγή πληροφοριών, μη δέχεστε ότι σας λέει, ανεξάρτηταΑΝ υποστηρίζει ότι είναι η αλήθεια ή ακριβής.

15. Κλείστε την επικοινωνία. Αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα. Όταν τελειώσετε με τη συνεδρία, μετακινήστε το planchette στο ‘GOODBYE’ και μετά βγάλτε τα χέρια σας.

Συμβουλές:

1. Να εχετε κάποιον να γράφει τις απαντήσεις. Μερικές φορές ο δείκτης κινείτε πολύ γρήγορα και είναι δύσκολο να παρακολουθείτε τι λέγεται. Ένα τρίτο άτομο με χαρτί και στυλό μπορεί να γράψει το μήνυμα που δημιουργείτε.

2. Παίξτε νηφάλιοι. Θα έχετε καλύτερα αποτελέσματα,ΑΝ δεν έχετε πιει ή καπνίσει.

3. Διατηρήστε των ελέγχο. Εάν η συνεδρία ξεκινήσει λαμβάνοντας αγενή, χυδαίο, άσεμνο ή άλλως δυσάρεστες απαντήσεις, να διακόψει τη συνεδρίαση αμέσως.

Μόρα ή αλλιώς, Λίλιθ.

Έχετε νιώσει ποτέ στον ύπνο σας πως μια σκιά σας πλησιάζει από άγνωστη προέλευση,σας ακινητοποιεί και σας παίρνει την ψυχή?Νιώσατε τον τρόμο, σαν να βρίσκεστε σε πλήρη παράλυση – αβοήθητος – χωρίς καμία ελπίδα για άμυνα?Τί συμβαίνει όταν κοιμόμαστε και ποια άγνωστα πλάσματα-οντότητες μας περιβάλλουν,χορεύοντας τριγύρω μας ενώ εμείς αγνοούμε παντελώς την μορφή και τις προθέσεις τους?

Πρόκειται για τον κόσμο των σκιών!Έναν κόσμο άυλο και παράλληλο,όπου κατοικεί η γριά μόρα και ο βραχνάς. Για το μυστήριο αυτό έχουν ερευνήσει πολλοί μελετητές του μεταφυσικού.Υπάρχει ωστόσο μια επιστημονική εξήγηση του φαινομένου ή πρόκειται για ένα μεταφυσικό (μετά-την φύση) γεγονός?  Τί λένε στις προσωπικές τους μαρτυρίες άτομα που έζησαν τον εφιάλτη της «σκιάς» / της «μόρας» και πως το αντιμετώπισαν?

Ποιά είναι η γριά Μόρα?

Το φαινόμενο της Μόρας είναι  γνωστό από την παράδοση περισσότερο.Είναι κάτι συνηθισμένο και  παρατηρείται εδώ και χιλιάδες χρόνια.Η Μόρα είναι το φαινόμενο κατά το  οποίο κυρίως όταν ήμαστε ξαπλωμένοι και σε χαλάρωση την  ώρα του ύπνου ή  σε υπναγωγικά στάδια,νοιώθουμε μια επίθεση από κάτι ξένο να μας  πλακώνει,να μην μας επιτρέπει να αναπνεύσουμε και συχνά αυτό  συνοδεύεται από οπτασίες από μορφές σκοτεινές,σκιώδεις.Αυτό είναι που έχει μείνει και στην παράδοση να λέμε σαν Μόρα ή Βραχνά.Είναι το  αντίστοιχο του σαξονικού nightmare ενώ η μόρα η βαλκανική είναι το  nightmare των άγγλων.

Ένα πραγματικό φαινόμενο!

Πραγματικό είναι με την έννοια  του οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε εμείς σαν αληθινό,εγώ θα το ονόμαζα πραγματικό.Η διάκριση του πραγματικού με το αληθινό για μένα είναι λεπτή και δεν έχει να κάνει με τοΑΝ κάποιος αντιλαμβάνεται κάτι με τον Α  ή με τον Β τρόπο,όσο με τα αν υπάρχει κάτι πραγματικά που να προκαλεί  ένα ερέθισμα ώστε ο άλλος να το αντιληφθεί με κάποιο τρόπο.Η επιστήμη το εξετάζει και το διερευνά σαν φαινόμενο το οποίο μπορεί να προκαλείται  από τον οργανισμό.Η παράδοση πάλι έχει τις δικές τις ερμηνείες – ότι πρόκειται για ένα πλάσμα το οποίο έρχεται και επιτίθεται.Η αλήθεια λοιπόν,είναι κάπου στη μέση!

Υπάρχουν διάφορες μορφές που  παραδοσιακά μπορεί να παίρνει αυτό το φαινόμενο,όπως,η γριά ή ένα μικρό πλάσμα με ένα σκουφί.Τέτοιες καταγραφές έχουνε γίνει από τον Νικόλαο Πολίτη από τις αρχές του 20ου αιώνα,τέλη 19ου αιώνα.Υπάρχουν  παραδόσεις και παραδοσιακές ρύσεις που αφορούν αυτό το πράγμα:Λένε ότι  «με πλάκωσε η Μόρα» ή «έβγαλα το Βραχνά».

Μόρα – μια συμφωνία σιωπής?

Εκείνο που περιγράφει ένας άνθρωπος που έχει έρθει σε επαφή με την Μόρα είναι ένα βίωμα του.

Συνήθως όμως αποφεύγει να το περιγράψει γιατί φοβάται.Είναι συνήθως κάτι που το καταπνίγει.Δεν είναι πολλές φορές που αυτός που βιώνει κάτι τέτοιο – χωρίς κάποιο έναυσμα – θα βγει να μιλήσει αριστερά και δεξιά.Παρόλα αυτά είναι πάρα πολύς ο κόσμος που το βιώνει.

Σε μια στατιστική  έρευνα που είχε κάνει ο Χάφορντ πριν από 20 χρόνια,έδειξε ότι τουλάχιστον ένα 15% έχει αντίστοιχα βιώματα έστω και μία φορά στη ζωή  του και αυτό είναι το βίωμα που μένει στον άνθρωπο και το οποίο θα  περιέγραφε.Το βίωμα είναι αναμφισβήτητο.Δεν είναι ένα παραμυθάκι.Είναι βίωμα!

Το βίωμα της Μόρας.

Αυτό που βιώνει κανείς το  αντιλαμβάνεται περισσότερο σαν αίσθηση ότι κάτι του επιτίθεται,κάτι τον  πλακώνει,κάτι τον δυσκολεύει να αναπνεύσει.Και συχνά αυτό το κάτι το βλέπει κιόλας με πολύ συγκεκριμένες μορφές.Μορφές σκιώδεις που συνήθως  θυμίζουν κάποιον σκοτεινό κουκουλοφόρο ή – ανάλογα πως την ερμηνεύει  κανείς – σαν  γυναικεία μορφή με κουκούλα, μαντίλα ή κάποιος τύπος με  καπέλο άλλοτε ημίψηλο άλλοτε σε στυλ καουμπόικο.

Ουσιαστικά τη σιλουέτα βλέπουνε ή και κάποιο πλάσμα που είναι καθισμένο πάνω τους ή τους  πιέζει.Είναι μεγάλη συζήτηση τοΑΝ αυτό είναι γέννημα του εγκεφάλου  τους ή είναι κάτι το οποίο έρχεται πραγματικά πάνω τους εκείνη τη  στιγμή. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάπου ενδιάμεσα.Η εναλλακτική  άποψη των ερευνητών είναι ότι πραγματικά αφορά κάποια άλλα πλάσματα τα  οποία μπορεί να είναι οντότητες από κάποιες άλλες διαστάσεις,μπορεί να  είναι κάποια δαιμονικά πλάσματα.Από την άλλη πλευρά η άποψη  της ψυχιατρικής, ψυχολογίας κάνει λόγο για παραίσθηση ουσιαστικά που  προκαλείται για τον Α ή Β λόγο από κάποιον μηχανισμό στον άνθρωπο.Ωστόσο η δική μου έρευνα έχει δείξει ότι υπάρχει ένα ερέθισμα εξωτερικό  το οποίο επικοινωνεί και εσωτερικά με τον άνθρωπο και η μορφή που  βλέπουμε δεν έχει τόση μεγάλη σημασία.Είναι απλά ένα μέσο που επικοινωνούμε με το περιβάλλον και έτσι το αντιλαμβανόμαστε!

Οι άνθρωποι δεν κοιμούνται όταν βλέπουν την Μόρα!

Οι περισσότερες μαρτυρίες λένε ότι η Μόρα εμφανίζεται όταν οι άνθρωποι είναι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τους σε απόλυτο σκοτάδι.Υπάρχουν και μαρτυρίες για ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα στάδια.Βλέπουν αντίστοιχες μορφές σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.Κατά κανόνα,σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες συμβαίνει την ώρα που είναι προς τα στάδια πριν και μετά από τον βαθύτερο ύπνο δηλαδή σε υπναγωγικό στάδιο το οποίο είναι ένα λεπτό χρονικό σημείο γιατί την ίδια στιγμή υπάρχει και η ζυγαριά μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου που αρχίζει και μετακινείται από τη μία και την άλλη μεριά. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια στιγμή που μπορεί να ανοίξει μία πύλη μέσα από την οποία μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον άλλο χωροχρόνο ή μια άλλη διάσταση.

Πώς θα καταλάβω ότι δέχομαι την επίθεση της Μόρας?

Η επιστήμη μπορεί να λέει «η μόρα είναι αυτό μόνο όταν έχεις πέσει για ύπνο».Να μην δέχεται ότι το άλλο είναι μόρα,ενώ έχει όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Έγκειται στον κάθε ερευνητή ουσιαστικά να αποδεχτεί ποια από τα χαρακτηριστικά που συνοδεύουν αυτό το φαινόμενο είναι κύρια και ποια είναι δευτερεύοντα.Αυτό έχει συμβεί μέχρι στιγμής και στην οποιαδήποτε βιβλιογραφία ή σε οποιοδήποτε ερευνητή που διερευνά αυτό το φαινόμενο.Υπάρχουν 5-6 χαρακτηριστικά:1.ΑΝ είσαι ξαπλωμένος, 2. αν είσαι σε χαλάρωση, 3. αν νοιώθεις την αίσθηση της πίεσης στο στήθος, 4. αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, 5. να μην μπορείς να κουνηθείς που είναι το βασικότερο όλων – η ακινητοποίηση της στιγμής 6. και βέβαια οι εικόνες που βλέπεις ή όλες αυτές οι αισθήσεις που αφορούν αυτό το θέμα.

Η μυστική δύναμη πίσω από την μόρα.

Έχω καταλήξει μέσα από την έρευνά μου ότι πολλά διαφορετικά φαινόμενα μεταξύ τους,όπως είναι η Μόρα,όπως είναι τα πόλτεργκάϊστ και διάφορες άλλες περιπτώσεις,ακόμα και οι δαιμονισμοί,σχετίζονται με τη Σκιά.Αυτή είναι μια δύναμη η οποία γίνεται αντιληπτή από τον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους.Ένας πολύ συχνός και συνήθης τρόπος είναι η Μόρα. Αλλά εκτός από αυτό γίνεται αντιληπτή και με άλλους τρόπους όπου η παράδοση ή η επιστήμη,επειδή συνηθίζουν να κατηγοριοποιούν τα φαινόμενα δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα καταλαβαίνουν ώστε να νοιώσουν ότι δεν τους είναι κάτι τελείως άγνωστο,βάζουν αυτές τις διακρίσεις.Στην ουσία υπάρχει το ερέθισμα,υπάρχει η δύναμη που γεννάει αυτό το ερέθισμα.Αν μου συνέβαινε όρθιος και σηκωνόντουσαν και κυκλοφορούσαν αντικείμενα στον αέρα θα έλεγα « είναι ένα δαιμονικό πνεύμα πολτεργκάϊστ».

Πώς θα αντιμετωπίσω την Μόρα?

Η αντιμετώπιση γίνεται συνήθως ενστικτωδώς και αυθόρμητα.Αυτό που πολύ συχνά καταμαρτυρείται είναι ότι όταν κανείς νοιώσει ότι φτάσει στο έπακρο,εκεί που δεν αντέχει,φοβάται ότι θα πεθάνει, καταπιεσμένος, δεν μπορεί να κουνηθεί,έχει πανικοβληθεί, έει μια προσευχή και εκεί λύνεται ο πολιορκητικός κλοιός.Πιστεύω ότι αυτό λειτουργεί,επειδή ακριβώς το άτομο επικεντρώνει όλη του τη δύναμη της αντίστασης πάνω σε ένα σύμβολο που εκείνη τη στιγμή είναι η προσευχή.Πολύ συχνά μπορεί να είναι το «Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά».Πάρα πολλές φορές το έχω ακούσει αυτό στις εκατοντάδες μαρτυρίες που έχω ακούσει για τέτοια περιστατικά.Περισσότερο αυτό που βοηθάει είναι ένα σύμβολο στο οποίο μπορεί κανείς να εστιάσει και να επικεντρωθεί τη συγκεκριμένη στιγμή με όλη του τη συνείδηση,προβάλλοντας αυτή την αντίσταση.Αυτό είναι κάτι που αποδεσμεύει τον μάρτυρα εκείνη τη δεδομένη στιγμή.

Πιο «εύκολοι» στόχοι της Μόρας, τα παιδιά!

Περισσότερο επιρρεπείς είναι τα παιδιά,με την έννοια ότι είναι πιο  ευάλωτα.Από πολύ μικρά  ηλικία τα παιδιά έχουν τέτοιες εμπειρίες.Οι  μεγάλοι,δεν δίνουν μεγάλη βάση σε αυτές τις μαρτυρίες,παρόλο που  εκείνοι όταν ήταν παιδιά είχαν αντίστοιχες εμπειρίες και αυτό είναι κάτι  που ξεχνιέται.

Καθώς το άτομο μεγαλώνει εισέρχεται μέσα σε ένα σύστημα που ουσιαστικά  περιορίζει την αντιληπτική ικανότητα και το κάνει να συντονίζεται με συγκεκριμένες συχνότητες και να μειώνει το εύρος του πεδίου της  πραγματικότητάς του. Τα παιδιά έχουν πάρα πολλές ανοιχτές συχνότητες,επειδή είναι πιο ανοιχτά.Συνεπώς έχουν πολύ περισσότερες τέτοιες  εμπειρίες.Αυτό δεν αποκλείει τους ενήλικες οι οποίοι έχουν τέτοιες  εμπειρίες.Μπορεί να συμβεί σε άτομο ηλικίας 30-40 χρονών,δεν έχει  σημασία.

Η μόρα και η κληρονομικότητα.

Η κληρονομικότητα από γονιό σε παιδιά ή από παππού σε εγγόνια,παίζει κάποιο ρόλο στην εκδήλωση της μόρας,αλλά όχι με την έννοια ότι υπάρχει ένα γονίδιο κάποιας νόσου ή κάποιας προδιάθεσης για ασθένεια ή δυσλειτουργία. Περισσότερο σχετίζεται με το ότι κάποια άτομα είναι πιο ευαίσθητα στο οπτικό φάσμα αντίληψης, όπως για παράδειγμα,άτομα με αυξημένη έκτη αίσθηση.

Αυτό σε κάποιο βαθμό μεταφέρεται και κληρονομικά. Ενώ δεν πρέπει να αποκλείουμε το γεγονός ότι πολύ συχνά τα άτομα που είναι της ίδιας οικογένειας μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι,συνεπώςΑΝ το σπίτι έχει πρόβλημα τότε το έχουν δει όλα τα μέλη της.

Μόρα ή αλλιώς,Λίλιθ!

Μία εκδοχή είναι ότι η Μόρα είναι η Λίλιθ (Lilith) η πρώτη γυναίκα του Αδάμ ή μια από της τρεις κόρες της.Όπως αναφέρουν τα γνωστικά κείμενα και τα απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης η Λίλιθ αποχώρισε από τον Παράδεισο για δύο πιθανούς λόγους:1. Ήταν εκείνη που μύησε τον Αδάμ (μετά από προτροπή του Σατανά) στην απόλαυση του σεξ.Ήταν δηλαδή εκείνη που του δίδαξε ότι το σεξ δεν είναι μόνο για αναπαραγωγή αλλά και για ευχαρίστηση και αυτό εξόργισε τον Θεό και την εξόρισε.2. Ο Αδάμ προσπάθησε να βιάσει την Λίλιθ κι εκείνη τρομαγμένη έφυγε από τον Παράδεισο.Ο Αδάμ,λυπήθηκε για την φυγή της Λίλιθ και ζήτησε από τον Θεό να του την φέρει πίσω.Εκείνος έστειλε τους 3 αγγέλους να την βρουν και να την φέρουν πίσω,όπου την βρήκαν κάπου στην Μεσοποταμία.Την παρακάλεσαν επανειλημμένα να επιστρέψει αλλά εκείνη αρνήθηκε.Τους είπε επίσης ότι για τους αιώνες των αιώνων,θα επισκέπτεται τα μικρά παιδιά στον ύπνο τους και θα τα πνίγει,για να εκδικηθεί.Οργισμένοι οι άγγελοι,την απείλησαν ότι θα ξεσηκώσουν την θάλασσα να την πνίξουν.

Η Λίλιθ άρχισε να κλαίει και να τους παρακαλάει να την λυπηθούν.Όντως οι άγγελοι υπέκυψαν στα παρακάλια της και εκείνη για «ανταμοιβή» ορκίστηκε ότι δεν θα πειράζει τα παιδιά που θα έχουν τα ονόματα των 3 αυτών αγγέλων γραμμένα πάνω στην κούνια τους (εξʼ ου και το χαρτί/περγαμηνή).Τώρα,γιατί την άφησαν να φύγει παρόλο που δεν πήρε τον λόγο της πίσω (ότι δηλαδή θα εκδικηθεί),είναι ένα ερώτημα χωρίς απάντηση.Αλλά η Βίβλος βρίθει από τέτοια ερωτήματα έτσι κι αλλιώς.

Για να ολοκληρώσω την ιστορία,στην συνέχεια λέγεται ότι ο Σατανάς την έκανε γυναίκα του και αρχόντισσα όλων των σκοτεινών υπάρξεων.

Λέγεται επίσης ότι η Λίλιθ είναι και το πρώτο Βαμπίρ.Από τότε στοιχειώνει τα όνειρα των ανδρών και κάνει έρωτα μαζί τους,επιτίθεται στις έγκυες γυναίκες και τελικά τις σκοτώνει.

Σύμφωνα με τα κείμενα εμφανίζεται και αυτή μαυροφορεμένη.Μία πιο ορθολογική εξήγηση είναι πως η Μόρα είναι “ψυχικός βρικόλακας” δηλαδή μια σκεπτομορφή που δημιουργεί κάποιος και την στέλνει στον ύπνο κάποιου άλλου.Μία μορφή ενέργειας που προσπαθεί να πάρει την ενέργεια του θύματος (ή το αίμα του όπως γνωρίζουμε στις γνωστές ιστορίες με του βρικόλακες) και τελικά το θύμα πεθαίνει.Το να προστατευτεί κάποιος από την Μόρα είναι πολύ δύσκολο.Για προστασία υπάρχουν πολλά ξόρκια,αλλά λέγεται ότι το πιο αποτελεσματικό είναι να γράψεις σε ένα χαρτί τα ονόματα των τριών αγγέλων που έστειλε ο Θεός να την καταδιώξουν (την Λίλιθ) όταν έφυγε από τον Παράδεισο,ο Σανβί,ο Σανσαβί και ο Σαμενγκελάφ.

Πάντως, άπαξ και σε επισκεφτεί,κανένα ξόρκι δεν πρόκειται να πιάσει.Το μόνο που θα σε σώσει είναι το θάρρος και το θράσος.

Πρέπει να την κοιτάξεις ίσια στα μάτια και να της δείξεις ότι δεν την φοβάσαι!Η Μόρα δεν εμφανίζεται μόνο μία φορά αλλά για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ή ακόμα και για μια ολόκληρη ζωή.

Στοιχειωμένη η έπαυλη του Βαρώνου Lytton

«Η πένα είναι δυνατότερη από το σπαθί», αναφέρει μία παροιμία που ειπώθηκε από το Βικτωριανό μυθιστοριογράφο, ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Edward Bulwer-Lytton το 1839.

Η φράση αυτή επαληθεύεται και εμφανίζεται αρκετές φορές σήμερα όπως ο… δημιουργός της, το φάντασμα του οποίου λέγεται ότι στοιχειώνει και εμφανίζεται στην έπαυλη που κάποτε είχε ζήσει, στο Knebworth στην περιοχή Hertfordshire της νότιας Αγγλίας.

O Edward Bulwer-Lytton

Ο λόρδος David Cobbold, ο τρισέγγονος του Lytton, είπε σε ραδιοφωνική εκπομπή του BBC ότι ακούει ψιθύρους του προγόνου του καθώς και άλλων φαντασμάτων στην έπαυλη, η οποία ήταν κατοικία της οικογένειας του Lytton από το 1490.

«Τους ακούω και αισθάνομαι την παρουσία τους αλλά η γυναίκα μου τους βλέπει», είπε ο 73χρονος Dobbold.

O Edward Bulwer-Lytton

«Έχω το προαίσθημα ότι ο Bulwer-Lytton είναι ακόμη εκεί», συμπλήρωσε.

Ο λόρδος Cobbold, που συνέχισε την παράδοση διοργάνωσης και φιλοξενίας συναυλιώνROCK συγκροτημάτων στις αρχές της δεκαετίας του 1970, πρόσθεσε: «Είναι το πνεύμα του σπιτιού. Νιώθεις ότι πρόκειται για ένα ξεχωριστό μέρος».

Ο λόρδος David Cobbold

(Πηγή)

Περισσότερα στοιχεία για τη ζωή και το έργο του Edward Bulwer-Lytton μπορείτε να βρείτε εδώ

Η αληθινή ιστορία πίσω από την ταινία The Conjuring (το Κάλεσμα)

Η υπόθεση της ταινίας

Καταρχήν, για όσους δεν έχουν δει την ταινία, η υπόθεσή της είναι η εξής: μία οικογένεια στις αρχές της δεκαετίας του ’70 στην Αμερική μετακομίζει στο καινούριο της σπίτι και από τότε μία σειρά ανεξήγητων και παραφυσικών φαινομένων ταλαιπωρεί σε καθημερινή βάση τα μέλη της. Όταν τα πνεύματα που στοιχειώνουν το σπίτι αρχίζουν και παρενοχλούν τις κόρες τους, προσλαμβάνουν δύο ερευνητές παραφυσικών φαινομένων προκειμένου να βάλουν ένα τέλος σε όλα αυτά που βιώνουν.

Όπως έγραψα παραπάνω, η ταινία κυκλοφόρησε με τον υπότιτλο ότι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Πάμε να δούμε ένα-ένα τα στοιχεία που συνθέτουν τοΠΑΖΛ της ιστορίας.

[Δείτε περισσότερα στοιχεία για την ταινία στην επίσημη ιστοσελίδα της]

Ποιοί ήταν οι Warrens;

Η υπόθεση της ταινίας βασίζεται σε μία υπόθεση των ερευνητών Warrens. Οι Ed και Lorraine Warrens -ανδρόγυνο στη ζωή- ήταν Αμερικανοί ερευνητές παραφυσικών φαινομένων οι οποίοι ίδρυσαν την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών στη Νέα Αγγλία το 1952.

Ο Edward Warren Miney (7 Σεπτεμβρίου 1926 – 23 Αυγούστου 2006) ήταν βετεράνος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠ.Α. και πρώην αστυνομικός. Ήταν αυτοδίδαχτος πάνω σε εναλλακτικά θέματα και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη δαιμονολογία (αποκαλούσε τον εαυτό του ειδικό Δαιμονολόγο), ενώ ήταν επίσης συγγραφέας. Η γυναίκα του, Lorraine Rita Warren (γεννημένη στις 31 Ιανουαρίου του 1927) ήταν (είναι…) μέντιουμ και συνεργάστηκε στενά σε πολλές υποθέσεις με το σύζυγό της.

Το 1952, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ίδρυσαν την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών στη Νέα Αγγλία των ΗΠ.Α. καθώς, επίσης, και το Μουσείο των Warrens. Είναι συγγραφείς πολλών βιβλίων σχετικών με τα παραφυσικά φαινόμενα και των ερευνών τους γύρω από αντίστοιχες υποθέσεις και σχολήθηκαν με περισσότερες από 10.000 υποθέσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.

Μετά το θάνατο του Ed το 2006, η Lorraine είχε πει: «Ο Ed ήθελε να συνεχίσω πολύ αυτό που κάνω (συνεργάζεται και βοηθάει άλλους ερευνητές στις έρευνές τους), οπότε, θα συνεχίσω να το κάνω. Τιμώ έτσι τη μνήμη του άντρα μου».

[Διαβάστε περισσότερα για τους Warrens εδώ & εδώ]

Η αληθινή ιστορία πίσω από την ταινία The Conjuring

Το 1971, ο Roger και η Carolyn Perron μετακόμισαν σε ένα σπίτι σε ένα αγρόκτημα στο Harrisville, στην πολιτεία Rhode Island των Η.Π.Α., μαζί με τις πέντε κόρες τους.

Μετά από αλλεπάλληλες παραφυσικές εμπειρίες που ισχυρίστηκαν ότι είχαν στην καινούρια τους κατοικία, κάλεσαν τους Warrens στο σπίτι τους προκειμένου να ερευνήσουν τί ακριβώς συμβαίνει.

Πόσο καιρό έμεινε η οικογένεια Perron στο συγκεκριμένο σπίτι;

Η οικογένεια Perron έζησε στο σπίτι περίπου 10 χρόνια. Μετακόμισε εκεί το χειμώνα του 1970 και φύγανε τον Ιούνιο του 1980.

Θέλανε η Lorraine Warren και η πραγματική οικογένεια των Perron να γίνει αυτή η ταινία;

Ναι. Άλλωστε, η Lorraine Warren ήταν ο καλύτερος σύμβουλος για τον James Wan και τους συντελεστές της ταινίας. Η υπόθεσή της καθώς και τα στοιχεία που παρουσιάζονται βασίστηκαν στα αρχεία της υπόθεσης των Warrens και στις καταγραφές που είχαν πραγματοποιήσει τότε στην οικία των Perron.

Επίσης, η οικογένεια Perron έδειξε από την αρχή την υποστήριξή της στη δημιουργία της ταινίας, η οποία συνέπεσε περίπου με την κυκλοφορία των βιβλίων House of Darkness House of Light (2011) της Andrea Perron που περιγράφει σε δύο τόμους (Volume One & Volume Two) τις προσωπικές της εμπειρίες γύρω από την υπόθεση.

Οι αδερφές Perron μαζί με τις ηθοποιούς που τις ενσάρκωσαν στην ταινία (2012)

Ποιά ήταν η Bathsheba Sherman;

Το κακό πνεύμα στην ταινία είναι η μάγισσα Bathsheba Sherman. Γεννήθηκε το 1812 στο Rhode Island και παντρεύτηκα τον Judson Sherman το Μάρτιο του 1844. Η Bathsheba ήταν η νοικοκυρά του σπιτιού, ενώ ο άντρας της δούλευε ώς αγρότης στη γη τους. Απέκτησαν, επίσης, ένα γιο, τον Herbert L. Sherman, όταν η Bathsheba ήταν περίπου 37 ετών, το 1849. Πιθανολογείται, επίσης, να είχαν ακόμη τρία παιδιά, που κανένα τους δεν κατάφερε να επιζήσει πάνω από την ηλικία των 7 ετών, ωστόσο, δεν υπάρχουν ικανοποιητικά αποδεικτικά στοιχεία που να μπορούν να επαληθεύσουν αυτήν την υπόθεση.

Υπάρχουν φωτογραφίες της Bathsheba Sherman;

Η μόνη φωτογραφία που ίσως απαθανατίζει την Bathsheba Sherman είναι η παρακάτω:

Το αγρόκτημα με το σπίτι όπου έμεινε η οικογένεια Perron (1885)

Πρόκειται για μία φωτογραφία της οικογένειας Perron στο αγρόκτημά τους το 1885.

Με την κυκλοφορία των βιβλίων της Andrea Perron, για λόγους ίσως εμπορικούς, παρουσιάσθηκε ότι η γυναίκα που είναι στο zoom της φωτογραφίας είναι η Bathsheba Sherman, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν αποδείξεις να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο.

Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, η άγνωστη γυναίκα φοράει μία μάσκα στο πρόσωπό της, πιθανότατα για να προφυλαχτεί από ασθένειες της εποχής, όπως γρίπη, φυματίωση, κ. ά.

Ήταν η Bathsheba Sherman πράγματι μία μάγισσα;

Δεν υπάρχει κάποια τρανταχτή απόδειξη ότι η Bathsheba Sherman ήταν πράγματι μία μάγισσα.

Οι υποψίες είχαν φουντώσει στην τοπική κοινωνία όταν ένα βρέφος, το οποίο είχε βρει φρικτό θάνατο από μία βελόνα καρφωμένη στο κεφάλι του , θεωρήθηκε ότι θυσιάστηκε στο όνομα του Διαβόλου από τη… μάγισσα Bathsheba!

Παρ” όλο που το δικαστήριο δεν έκρινε ένοχη τη Bathsheba, η τοπική κοινωνία δεν πείσθηκε για την αθωότητά της.

Πώς πέθανε η Bathsheba;

Η… μάγισσα Bathsheba πέθανε από γηρατειά στις 25 Μαϊου του 1885, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του συζύγου της. Μάλιστα, τη χρονιά εκείνη (1881) ο γιος της παντρεύτηκε την αρραβωνιαστικά του, Anna.

Οι θεωρίες ότι το σώμα της έγινε.. πέτρα μετά το θάνατό της ή ότι πέθανε από μία παράξενη μορφή παράλυσης, δεν ισχύουν. Ή, τουλάχιστον, δεν υπάρχουν ικανά στοιχεία που να το αποδεικνύουν.

Πού βρίσκεται σήμερα ο τάφος της;

Στο νεκροταφείο του Harrisville, στο Rhode Island.

Ο τάφος της Bathsheba Sherman, σήμερα, στο Harrisville του Rhode Island.

Πώς η οικογένεια Perron κατάλαβε ότι το πνεύμα που τους στοιχειώνει είναι αυτό της Bathsheba Sherman;

Αυτό είναι κάτι που το διαπίστωσαν οι Warrens.

Η Carolyn Perron είχε πει στους Warrens για ένα περιστατικό που είχε πριν μερικά χρόνια: την ώρα που ξάπλωνε στον καναπέ, ένιωσε έναν πόνο στη γάμπα της και ο μυς της άρχισε να έχει δυνατούς σπασμούς. Αμέσως, το σημείο εκείνο είχε σημάδι από αίμα. Στο βιβλίο της, η Andrea περιγράφει το σημάδι ως «τέλειος ομόκεντρος κύκλος», σα να δημιουργήθηκε από μία βελόνα ή κάτι παρόμοιο.

Οι Warrens, σε συνδυασμό με την ιστορία της Barthsheba Sherman και του άτυχου βρέφους, θεώρησαν ότι για την πληγή στην Carolyn ευθύνεται το… πνεύμα της Bathsheba!

Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, η Lorraine Warren αναφερόταν στη δαιμονική παρουσία στο σπίτι των Perron με το όνομα «Bathsheba».

Το σπίτι στην ταινία είναι το αληθινό σπίτι όπου έμενα οι Perron;

Όχι. Οι συντελεστές της ταινίας κατασκεύασαν από την αρχή το σπίτι των Perron στην περιοχή του Wilmington, στη Βόρεια Carolina.

Το πραγματικό σπίτι των Perron βρίσκεται σήμερα στο Harrisville, στο Rhode Island. Ιδιοκτήτες τους είναι οι Norma Sutcliffe και Gerry Nelfrich, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την οικογένεια των Perron.

Το σπίτι στην ταινία (πάνω) και το σπίτι στο οποίο έμειναν οι Perron τη δεκαετία του ’70

Πόσοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο συγκεκριμένο σπίτι;

Σύμφωνα με βιβλία που περιέχουν στοιχεία από το παρελθόν, στην εν λόγω οικία, πριν μετακομίσουν εκεί οι Perron, σημειώθηκαν δύο αυτοκτονίες από κρέμασμα, μία αυτοκτονία έπειτα από δηλητηρίαση, ο βιασμός και η δολοφονία ενός 11χρονου κοριτσιού και ο θάνατος από φυσικά αίτια τεσσάρων ανδρών.

Γνώριζε η οικογένεια Perron ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο;

Όχι. Σύμφωνα με τους νόμους που ισχύουν στην πολιτεία του Rhode Island, ο μεσίτης δεν έχει την υποχρέωση να ενημερώνει αν το σπίτι που πρόκειται να πουλήσει είναι… στοιχειωμένο ή όχι! Ούτε υποχρεούται να αποκαλύψει τυχόν παραφυσικές δραστηριότητες που έχουν σημειωθεί στο σπίτι.

Ωστόσο, όπως αποκαλύπτει η Andrea στο βιβλίο της, την ημέρα που η οικογένειά της μετακόμισε στο σπίτι, ο πωλητής είπε στον πατέρα της «άφησε τα φώτα ανοικτά το βράδι»…

Έιχαν παραφυσικές εμπειρίες άλλοι άνθρωποι που έζησαν στο συγκεκριμένο σπίτι;

«Όσους ξέραμε ότι είχαν μείνει στο σπίτι πριν από εμάς είχαν τις ίδιες παραφυσικές εμπειρίες», είπε η Andrea σε μία συνέντευξή της. «Μερικοί έφυγαν ξαφνικά, τρέχοντας να σωθούν για τις ζωές τους», συμπλήρωσε.

Ακόμα και οι σημερινοί ιδιοκτήτες, Norma Sutcliffe και Gerry Nelfrich, είχαν ορισμένες παραφυσικές εμπειρίες στο σπίτι, όπως πόρτες που χτυπούσαν από μόνες τους, ανθρώπινες ομιλίες και ψιθύρους σε διπλανά δωμάτια χωρίς να βρίσκεται κανείς εκεί, ήχους από βήματα που συνοδεύονταν από άνοιγμα ή κλείσιμο πόρτας, ή ακόμη, η μετακίνηση της καρέκλας του γραφείου του Gerry. Μάλιστα, μία φορά η Norma είδε ένα μπλε φως στο δωμάτιό της και ο άντρας της πιστεύει ότι είδε μία φορά ομίχλη μέσα στο σπίτι.

Η Andrea είπε ότι και άλλοι ένοικοι του σπιτιού, όπως ένας ιερέας που γνώριζε, δε θέλησε ποτέ να μιλήσει για την παραφυσική δραστηριότητα της οποίας έγινε μάρτυρας στην οικία.

Εσείς είδατε την ταινία;

Γνωρίζατε για τους Warrens και τις έρευνές τους;

Ποιά η γνώμη σας έπειτα από τα παραπάνω; Υπήρξε πράγματι παραφυσική δραστηριότητα στην οικία των Perron; Οι Warrens ανακάλυψαν κάτι παράξενο ή, πιστεύετε, ότι η ιστορία τους δεν έχει τίποτα το μεταφυσικό;

[Διαβάστε περισσότερα στοιχεία και πληροφορίες για την αληθινή ιστορία της ταινίας Το Κάλεσμα εδώ, εδώ & εδώ]

Τα αληθινά πρόσωπα της υπόθεσης (δεξιά) και οι ηθοποιοί που τους ενσάρκωσαν στην ταινία (αριστερά)

REEL FACE:	REAL FACE:
Vera Farmiga Born: August 6, 1973 Birthplace: Passaic County, New Jersey, USA	Lorraine Warren Born: January 31, 1927 Birthplace:Connecticut, USA
Patrick Wilson Born: July 3, 1973 Birthplace: Norfolk, Virginia, USA	Ed Warren (born Warren Edward Miney) Born: September 7, 1926 Birthplace:Bridgeport, Connecticut, USA Death: August 23, 2006 (complications from a stroke)
Lili Taylor Born: February 20, 1967 Birthplace: Glencoe, Illinois, USA	Carolyn Perron Born: August 1939
Ron Livingston Born: June 5, 1967 Birthplace: Cedar Rapids, Iowa, USA	Roger Perron Born: August 27, 1935 Birthplace:Providence, Rhode Island, USA
Shanley Caswell Born: December 1991 Birthplace: Sarasota, Florida, USA	Andrea Perron Born: October 10, 1958 Birthplace: Rhode Island, USA
Hayley McFarland Born: March 29, 1991 Birthplace: Oklahoma, USA	Nancy Perron Born: February 8, 1960 Birthplace:Willimantic, Connecticut, USA
Joey King Born: July 30, 1999 Birthplace: LosANGELES, California, USA	Christine Perron Born: January 30, 1961 Birthplace:Willimantic, Connecticut, USA
Mackenzie Foy Born: November 10, 2000 Birthplace: Los Angeles, California, USA	Cindy Perron Birthplace:Willimantic, Connecticut, USA
Kyla Deaver Born: March 25, 2003